به گزارش پایگاه خبری انرژی ورزشی، سامان – علی عسگری، در روزگاری که ارزش بسیاری از تولیدات و محتواهای رسانهای با تعداد ویو، لایک و کامنت سنجیده میشود، مرز میان روزنامهنگاری، سرگرمی و عوامفریبی روز به روز باریک و باریکتر میشود !
سرتان را درد نیاورم برویم سر اصل مطلب؛
وقتی «دبده شدن به هر قیمتی» شد ارزش، آن وقت است که رسالت اصلی شبه رسانه ها جای خودش را به دید و بازدید های اینستاگرامی می دهد و در ادامه احترام به شعور مخاطب اولین قربانی این رقابت خواهد بود .
کدام رقابت ؟
رقابت بین اخلاق و لایک!
رقابت بین محتواهای فاخر و تولیدات سخیف!
رقابت بین دنبال کنندگان نخبه و فالوئر های مجازی!
رقابت بین جامعه ی الیت و تحصیلکرده و گردشگران اینستاگرامی!
اصولاً تلاش برای جذب مشتری و یا مخاطب، ذات یک تولید کننده و یا رسانه است.
اما به چه قیمتی؟
به قیمت مجاز شمردن هر سوء رفتار و به راه انداختن دعواهای صوری و جنگهای زرگری سطح پایین؟
برنامه ای که اخیراً «جواد خیابانی و خداداد عزیزی» آن را در پلتفرم فضای مجازی اجرا میکنند مصداق بارز همین رقایت مسموم و تغییر مسیر است.
خداداد عزیزی؛ پیش تر خودش و ادبش برای آنها که باید او را بشناسند شناخته شده است. پس دیگر بحث و حرفی در این مورد نداریم .
اما در مورد جواد خیابانی؛
آقا جوادی که تا بود سلسه جبال شعار و ادب و نصیحت بود و ما او را همواره با آن خط کش آقا معلمی، میشناختیم !
اما …
اما وای از آن روزی که از سیما خداحافظی کرد و چهار گوشه تلویزیون را به بهانه بازنشستگی بوسید و وارد دنیای بی قاعده و بی قید و بند فضای مجازی شد.
کم کم و زیر پوستی رویکرد خودش را از بک چهره ناسیونالیست در ورزش به یک چهره اپوزوسیون تغییر داد !
تغییراتی که لازمه دیده شدن و لایک گرفتن در فضای مجازیست.
فضایی که به سان یک اقیانوس است و روزهای ابتدایی جذابیت فراوانی برای تازه ورود ها دارد، اما غافل از آنکه این اقیانوس پر است از نهنگ هایی که دیری نمی گذرد و چهره ها را به درون خثد می بلعد!
آری جناب اقای خیابانی، جناب آقای عزیزی؛
من آنچه شرط بلاغ است را با شما گفتم
شماهم خواه از سخنم پند گیرید و خواه ملال
