به گزارش خبرنگار مهر، پنجمین دوره مسابقات فوتسال زنان کافا به میزبانی تاجیکستان برگزار شد و تیم ملی فوتسال زنان ایران مطابق انتظار بدون دردسر بر سکوی نخست ایستاد. شاگردان شهرزاد مظفر ابتدا با نتیجه ۵ بر صفر قرقیزستان را شکست دادند و سپس در دومین و آخرین مسابقه خود با پیروزی ۸ بر یک برابر تاجیکستان با دو برد، ۱۳ گل زده و تنها یک گل خورده پنجمین قهرمانی متوالی خود در رقابتهای کافا را جشن گرفتند. قهرمانیای که از همان روز اعلام ترکیب تیمها کمتر کسی درباره سرنوشت آن تردید داشت.
البته تنها دستاورد این مسابقات برای تیم ملی آغاز روند تغییر نسل بود. روندی که با میدان دادن به چند بازیکن جوان و محک زدن آنها در فضای مسابقات بینالمللی دنبال شد. در جریان رقابتهای کافا شهرزاد مظفر به چند بازیکن جوان فرصت حضور در یک تورنمنت برونمرزی داد تا به این شکل بخشی از پروژه جوانگرایی خود را ادامه داده باشد.
با توجه به تغییرات ایجادشده در ترکیب تیم ملی طی ماههای اخیر این مسابقات فرصت مناسبی بود تا کادر فنی بازیکنان جدید را در شرایط یک تورنمنت بینالمللی ارزیابی کند و آنها تجربه حضور در مسابقات برونمرزی را به دست آورند. اما فراتر از نتیجه و قهرمانی یک سؤال جدی همچنان بیپاسخ مانده است. آیا اساساً حضور تیم ملی بزرگسالان ایران در چنین تورنمنتی ضرورتی داشت؟
رقابتهای کافا در بخش فوتسال زنان سالهاست از نظر فنی فاصله زیادی با سطح اول آسیا دارد و این دوره حتی از همیشه بیکیفیتتر برگزار شد. انصراف ازبکستان باعث شد مسابقات تنها با حضور سه تیم برگزار شود. ایران، تاجیکستان و قرقیزستان سه تیم حاضر در این رویداد بودند. در چنین شرایطی تیمی که دو بار قهرمان آسیا شده، سهمیه جام جهانی را کسب کرده و خود را برای مسابقات قهرمانی داخل سالن آسیا آماده میکند عملاً هیچ چالش فنی جدی پیش روی خود نمیبیند.
این پرسش مطرح است که چنین اعزامی چه دستاوردی برای تیم ملی داشت؟ آیا دو مسابقه برابر تیمهایی که اختلاف سطحشان با ایران بسیار زیاد است میتواند کوچکترین نقشی در آمادهسازی برای رقابتهای مهم پیشرو داشته باشد؟ پاسخ دستکم از منظر فنی چندان امیدوارکننده به نظر نمیرسد.
از سوی دیگر این تورنمنت میتوانست فرصتی ارزشمند برای تیمهای دیگر باشد. تیم ملی جوانان که خود را برای رویدادهای آینده از جمله المپیک جوانان داکار آماده میکند میتوانست تجربه حضور در یک مسابقه بینالمللی را به دست آورد و در مسیر رشد قرار بگیرد. حتی گزینه دیگر اعزام تیم قهرمان لیگ برتر بود. تیم استقلال که پیشتر گفته شده بود در صورت قهرمانی در لیگ شانس حضور در مسابقات کافا را خواهد داشت. چنین تصمیمی هم میتوانست به توسعه فوتسال باشگاهی کمک کند و هم تجربهای بینالمللی در اختیار یک تیم باشگاهی قرار دهد.
قهرمانی ایران در کافا اتفاقی قابل پیشبینی بود و ارزش فنی آن نیز چندان محل بحث نیست. آنچه اهمیت بیشتری دارد نحوه استفاده از فرصتهای بینالمللی است. وقتی یک تورنمنت نمیتواند محک مناسبی برای تیم ملی بزرگسالان باشد شاید بهتر باشد از آن برای توسعه نسل آینده یا تقویت فوتسال باشگاهی استفاده شود. تصمیمی که در بلندمدت سود بیشتری برای فوتسال زنان ایران به همراه خواهد داشت.
